Special Design Projects

Zeewier als grondstof 

Deze panelen worden gemaakt uit reststromen van zeewierkweek. Het materiaal groeit in zee, neemt CO₂ op en heeft geen toxische bindmiddelen nodig. Wat geen klassieke bouwgrondstof is, krijgt hier een vaste plaats in het interieur. 

Het project toont hoe mariene biomassa kan uitgroeien tot een volwaardig, hernieuwbaar alternatief voor traditionele materialen.

Kleur uit afval 

De kleuren van deze tegels ontstaan uit metaalresten uit waterzuivering. In plaats van nieuwe pigmenten te gebruiken, worden bestaande afvalstromen ingezet. Elke tegel draagt sporen van een vorig leven. Het project toont hoe industriële reststoffen een nieuwe, onverwachte esthetiek kunnen krijgen. 

Plastic krijgt vorm 

Afgedankt plastic uit huishoudelijk afval wordt versnipperd, gesmolten en geperst tot nieuwe platen. De patronen en kleuren ontstaan uit de mix van het oorspronkelijke materiaal. In plaats van afval te verbergen, wordt het hier zichtbaar. Zo ontstaat een bruikbaar en herkenbaar materiaal voor dagelijks gebruik. 

Industrie als grondstof 

Silicastone wordt gemaakt uit reststromen van glas- en keramiekproductie. Wat overblijft na industriële processen, wordt opnieuw samengebracht tot een sterk en compact materiaal. De textuur en kleurvariaties verraden die oorsprong. Het project toont hoe industriële reststromen opnieuw ingezet kunnen worden in architectuur en interieur. 

Overstock met verleden 

Deze wandtegels van Royal Mosa zijn dead stock: ongebruikte overschotten uit productie die nooit werden toegepast. Ze zitten nog in hun originele verpakking, soms met kleine imperfecties zoals chips of kleurverschillen. 

Door deze restpartijen alsnog te gebruiken, krijgen materialen die anders verloren gaan een nieuwe bestemming. Het project toont hoe ook overstock deel kan worden van een circulaire aanpak. 

Nieuwe kleur, oud keramiek 

Studio Rens herwerkt bestaande keramische tegels door ze opnieuw te glazuren, laag per laag en met de hand. Als kleurspecialisten geven ze afgedankte tegels een nieuw karakter. Wat ooit standaard was, wordt opnieuw actueel. Het project toont hoe hergebruik ook een esthetische transformatie kan zijn. 

Biocomposiet met vlas 

Dit materiaal combineert vlasvezels met biogebaseerde harsen tot een licht maar sterk geheel. Het is geschikt voor intensief gebruik in publieke ruimtes. 

Het project toont hoe natuurlijke vezels een alternatief kunnen vormen voor fossiele materialen in de bouwsector. 

Gerecupereerde vloertegels 

Deze keramische tegels werden gerecupereerd uit het Borgerstein-gebouw (1933–1935) en opnieuw ingezet met hun oorspronkelijke kleur en patronen. De tegels dragen hun geschiedenis zichtbaar mee. Het project toont hoe materialen uit sloopprojecten opnieuw gebruikt kunnen worden zonder hun karakter te verliezen. 

Houtafval in terrazzo 

Voor deze panelen ontwikkelde Lieven Goetinck een terrazzo-achtig materiaal met houtschilfers uit eigen afvalstromen, waaronder oude dakspanten. Door ambacht en restmateriaal te combineren ontstaat een oppervlak met een warme, gelaagde uitstraling. Het project toont hoe afval zichtbaar deel wordt van het ontwerp. 

As als grondstof 

Deze tegels, ontworpen door Formafantasma, worden gemaakt van vulkanische as uit de Etna-regio. Het materiaal ontstaat uit natuurlijke processen en wordt ingezet in een nieuwe context.Het project verbindt geologie met design en toont hoe grondstoffen uit extreme omstandigheden een duurzame toepassing krijgen. 

Voor de lockers in de kelder vertrekt ONBETAALBAAR vanuit een materiaalpalet dat aansluit bij het concept from earth to sky. Een reeks warme, aardse tinten loopt door de ruimte als een subtiele gradiënt. 

De lockers combineren verschillende materialen: gerookte kurk, gerecycleerd fineer, geperst papier, bierbostel, beuk en hergebruikte inox. Elk materiaal heeft een eigen oorsprong en textuur, maar wordt hier samengebracht tot een samenhangend geheel. 

De variatie in tinten en oppervlakken geeft de ruimte ritme en diepte. De lockers zijn niet enkel functioneel, maar maken voelbaar hoe materialen — oud en nieuw — samen een nieuwe betekenis krijgen. ONBETAALBAAR is een ontwerp- en maakstudio uit Gent. Het collectief ontwikkelt maatwerkinterieurs en objecten met hergebruikte en circulaire materialen. Vanuit onderzoek en experiment verbinden ze ontwerp, materiaal en gebruik, met aandacht voor esthetiek, duurzaamheid en de volledige levenscyclus van elk project.

Voor de kelder ontwierp Rikkert Paauw een bank uit afgestoten stukken uit de museumcollectie. Elementen die anders zouden verdwijnen, worden hier samengebracht in een nieuwe functionele compositie. 

Door bestaande onderdelen niet te verbergen maar net zichtbaar te laten, benadrukt de bank de kwaliteit van het oorspronkelijke vakmanschap. Details waarin ooit veel tijd en aandacht zijn geïnvesteerd, krijgen opnieuw betekenis in een ander geheel. 

De bank toont Paauws manier van werken: verzamelen, zorgvuldig kiezen en assembleren met wat al aanwezig is. Zo ontstaat een object dat niet alleen hergebruikt, maar ook zichtbaar maakt hoeveel arbeid, materiaal en geschiedenis in bestaande dingen besloten ligt. Rikkert Paauw (1982, Soest) is een autodidact Nederlands ontwerper, kunstenaar en maker, werkzaam in Brussel en Senarpont (FR). Sinds 2006 werkt hij met gebruikte en lokale materialen. Zijn praktijk vertrekt vanuit hergebruik, improvisatie en aandacht voor context, en resulteert in objecten en ruimtes waarin materiaal, plaats en eerdere arbeid zichtbaar blijven. 

Voor de kelder realiseert Studio ThusThat een spiegelwand die voortkomt uit hun onderzoek 925, rond zilver en waardebepaling. De spiegel is gemaakt uit gerecycleerd zilver afkomstig van afgedankte objecten zoals sieraden, bestek en munten. 

Tijdens het omsmelten verdwijnen alle sporen van herkomst. Wat overblijft is het materiaal zelf, los van zijn eerdere betekenis. De spiegel maakt die transformatie zichtbaar: wat ooit verschillende objecten waren, wordt één nieuw oppervlak. Reflectie speelt hier een dubbele rol. De wand toont niet alleen de bezoeker, maar stelt ook vragen over hoe waarde ontstaat en verandert. Het werk maakt voelbaar hoe materialen voortdurend circuleren — en hoe hun betekenis mee evolueert. 

Studio ThusThat is een in Amsterdam gevestigd ontwerpduo, opgericht door Kevin Rouff en Paco Böckelmann. Hun praktijk beweegt zich op het snijvlak van design, kunst en wetenschap, met een sterke focus op materiaalonderzoek en industriële processen. Ze werken internationaal samen met academische en industriële partners rond nieuwe materiaalketens en toepassingen. 

Voor de centrale sculptuur werkt Studio ThusThat met copper slag, een steenachtig restproduct van koperproductie en -recyclage, afkomstig uit België. In hun project This is Copper onderzoeken ze, in samenwerking met KU Leuven, hoe deze industriële reststroom kan worden ingezet als grondstof voor nieuwe toepassingen. 

De sculptuur combineert koperslak met koper en maakt zo het volledige materiaalverhaal zichtbaar — van grondstof tot residu. Zo krijgt het onderzoek een ruimtelijke en zintuiglijke vertaling .

Door deze materialen sculpturaal in te zetten, verschuift de aandacht van gebruik naar beleving. Het werk nodigt uit om stil te staan bij de oorsprong van materialen en de sporen van industriële processen die ze in zich dragen. Wat normaal buiten beeld blijft, krijgt hier een nieuwe vorm en betekenis. 

Studio ThusThat is een in Amsterdam gevestigd ontwerpduo, opgericht door Kevin Rouff en Paco Böckelmann. Hun praktijk beweegt zich op het snijvlak van design, kunst en wetenschap, met een sterke focus op materiaalonderzoek en industriële processen. Ze werken internationaal samen met academische en industriële partners rond nieuwe materiaalketens en toepassingen. 

Voor de nieuwe vleugel van het museum creëerde Unfold het monumentale werk Freeze Frame 82.2: een 3D-geprint aluminium gordijn, ogenschijnlijk in beweging maar verstild op één specifiek ogenblik — frame 82.2 — het geladen moment net vóór de opening. Op de drempel van het museum vormt het een zachte, bijna permeabele grens die tegelijk als toegangspoort fungeert: overdag onthullend, ’s nachts verhullend. Zo verbeeldt Freeze Frame 82.2 ook onze eigen tijd, een periode in beweging en transitie, waarin design wordt uitgedaagd om vragen te stellen én mee richting te geven aan wat komt. 

ARTIST STATEMENT 

We staan op de drempel van een nieuw tijdperk, waarin de vertrouwde manieren van leven, werken en produceren plaatsmaken voor meer duurzame en rechtvaardige alternatieven, geïnspireerd door een meer-dan-menselijk perspectief. 

De nieuwe vleugel van Design Museum Gent is niet opgevat als een plek voor “meer museum”, maar als “meer-dan-museum”: een ruimte voor debat, lezingen, workshops en kleine tentoonstellingen die een wereld in transitie exploreren. Geen archief van historische designoplossingen, maar een plaats waar design live gebeurt: een platform dat onze zoektocht naar de juiste vragen én het formuleren van verbeeldingsvolle antwoorden op de meest dringende noden van onze tijd faciliteert. 

Hoe pak je de opdracht aan om een kunstwerk te creëren dat precies op de drempel van deze vleugel staat en fungeert als de hoofdtoegang tot het vernieuwde museum? Hoe kan deze ingreep symbool staan voor een dynamische overgangsperiode, waarin design wordt uitgedaagd te blijven bevragen, en mee vorm te geven wat nog moet komen? In zijn essay “Betwixt and Between: The Liminal Period in Rites of Passage” uit 1967 onderzocht etnograaf Victor Turner de structuur van overgangsrituelen, de rituele processen waarin individuen of gemeenschappen van de ene gedefinieerde staat naar de andere bewegen. Centraal daarin staat de liminale fase, een concept dat voortbouwt op het werk van folklorist Arnold van Gennep en is afgeleid van het Latijnse woord limen, dat ‘drempel’ betekent. Het is het interval waarin oude posities zijn losgelaten, maar nieuwe nog niet zijn aangenomen: een ruimte “ertussenin”, waar de gewone orde tijdelijk versoepelt en meerdere toekomstperspectieven vluchtig naast elkaar bestaan. Turner beschrijft deze liminaliteit als een opschorting van zekerheid die transformatie mogelijk maakt, en identificeert daarin het potentieel voor communitas: een kortstondige collectieve openheid die ontstaat wanneer mensen samen op die drempel verblijven. 

Dit begrip van liminaliteit resoneert sterk met de transitie waarin wij ons vandaag bevinden. We staan op de drempel van nieuwe tijden — in limine — noch hier, noch daar, tussenin, niet langer verankerd in wat was, nog niet opgeëist door wat zal zijn. Meer dan enige andere kunstvorm verkent theater misschien het meeste deze staat van ambiguïteit. Het theatergordijn belichaamt die conditie: het verbergt of onthult, en fungeert niet als een barrière maar als een poreus membraan waar licht, gefluister en verwachting doorheen sijpelen. 

 Het werk Freeze Frame 82.2 ontstond als een computersimulatie. Met behulp van een physics engine werd een digitaal doek in beweging gebracht, waarbij verschillende gedragingen van een gordijn werden gesimuleerd in een wireframe van polygonen. Eén specifiek moment in deze animatie trok onze aandacht; rewind, play, freeze frame. Nu gestold in beweging, neemt het gordijn in frame 82.2 een pose aan alsof iemand het heel even opzij trekt voor een snelle blik in de zaal — een coup d’oeil — enkele ogenblikken voordat het gordijn opgaat. In een gecoördineerde choreografie vertaalde een robotarm met lastoorts dit specifieke moment, frame 82.2, laag voor laag in een aluminium sculptuur. De vluchtige logica van de simulatie materialiseert hier tot een monumentale poort van meer dan vier meter hoog en breed. In elke laslijn van MX3D’s Wire-Arc 3D-printtechniek ligt de dynamiek besloten van het intense proces dat haar vormde. In dit gepauzeerde gebaar biedt Freeze Frame 82.2 noch een begin noch een einde, maar een moment dat vrij blijft en zijn ambiguïteit omarmt. Het nodigt ons uit om in deze gedeelde tussenruimte te blijven hangen, om onzekerheid niet als verlamming maar als mogelijkheid te erkennen. Terwijl de nieuwe vleugel zijn deuren opent, herinnert het werk ons eraan dat de toekomst van design niet schuilt in vaststaande antwoorden, maar in onze bereidheid om even te pauzeren, opnieuw te kijken en samen de drempel over te stappen naar wat nog niet volledig is verbeeld… 

TECHNISCHE DETAILS 

Materiaal: Aluminium 3d-print op dragende aluminium structuur 

3D-printtechniek: Wire Arc Additive Manufacturing. (WAAM) is een vorm van metaal-3Dprinten waarbij een metalen draad met een elektrische lasboog wordt gesmolten en laag voor laag met de hulp van een robotarm wordt opgebouwd tot een onderdeel. WAAM maakt het mogelijk om onderdelen sneller en met veel minder materiaalverlies te vervaardigen dan bij traditionele productie technieken. Freeze Frame 82.2 werd 3D-geprint in 12 individuele delen en vervolgens manueel geassembleerd. 

Gewicht 3D print: 250kg 

Totaagewicht poort: 360kg 

Film: Studio Alexandre Humbert 

Met steun van het Platform Kunst in Opdracht van de Vlaamse Overheid 

Unfold, opgericht door Claire Warnier en Dries Verbruggen, verkent sinds 2002 de grens tussen digitale technologie en ambachtelijke maakcultuur. Hun autonome werk creëert ontmoetingen tussen het virtuele en het materiële, waarbij thema’s als vakmanschap, reproductie, auteurschap, communities en de toekomst van materiële cultuur centraal staan. Van hun baanbrekende keramiek 3D-printer en digitale Pottenbakkersschijf in l’Artisan Électronique tot cinematografische verhalen over verdwijnende ambachten en erfgoed zoals Apagada en A Combmaker’s Tale, bouwt Unfold aan een poëtisch maar kritisch onderzoek naar de rol van makers in een digitaal tijdperk. 

Het duo exposeerde internationaal in musea en biënnales, waaronder Centre Pompidou, Vitra Design Museum, het New Museum in New York en de Cheongju International Craft Biennale in Taiwan. Hun werk maakt deel uit van vooraanstaande collecties en werd bekroond met onder meer de Ultima voor Architectuur & Vormgeving, en Designer van het Jaar. 
 

In de museumshop bepalen aluminium structuren de ruimte. Bram Vanderbeke en Wendy Andreu vertrekken vanuit hun Pyramid-systeem en vertalen het naar een reeks sculpturale elementen die de ruimte ritmeren.  De vormen herhalen zich, verschuiven, groeien of krimpen. Ze worden tafels, rekken, vitrines en sokkels, en sturen hoe je kijkt en beweegt. Wat eerst strak en industrieel lijkt, krijgt door gebruik en licht een zachtere, bijna tactiele aanwezigheid. 

Alles is opgebouwd uit aluminium: licht, sterk en eindeloos herbruikbaar. De onderdelen worden precies gesneden en met de hand afgewerkt, waardoor elke structuur een eigen nuance krijgt. De shop wordt zo meer dan een plek om objecten te tonen — een omgeving waarin structuur, materiaal en beweging samen een ervaring vormen. 

Bram Vanderbeke en Wendy Andreu zijn ontwerpers die regelmatig samenwerken rond materiaalonderzoek en ruimtelijke ingrepen. Vanuit Gent en Parijs ontwikkelen ze projecten op het snijvlak van design, architectuur en sculptuur. Hun werk vertrekt vanuit experiment en vertaalt zich in objecten die ruimte, gebruik en materiaal op nieuwe manieren verbinden. 

Voor dit project werkt Grondstudio met aarde als bouwmateriaal en als drager van betekenis. In de ruimte staat een massieve leempilaar, opgebouwd uit lokale grond en vermengd met fragmenten van het bestaande gebouw. Zo ontstaat een directe verbinding tussen verleden en heden. 

De pilaar toont het maakproces: zwaardere stenen verzamelen zich geleidelijk naar boven en maken de opbouw zichtbaar. Het werk volgt een traag en precies ritme, in contrast met de snelheid van hedendaagse bouwmethodes. 

Tijdens het bouwen ontstonden gesprekken met vakmensen uit verschillende contexten, die hun eigen ervaringen met aarde deelden. Zo groeit het project verder als een plek van uitwisseling. De pilaar maakt voelbaar dat bouwen met aarde niet alleen een technische keuze is, maar ook een culturele en collectieve praktijk. 

Grondstudio is de praktijk van ontwerper Pieter Van Bruyssel, gevestigd in België. Hij werkt met aarde en natuurlijke materialen vanuit principes van vernaculaire architectuur. Zijn projecten verbinden materiaal, plaats en gemeenschap, en onderzoeken hoe traditionele bouwtechnieken kunnen bijdragen aan hedendaagse, duurzame en betekenisvolle vormen van architectuur. 

Voor de onthaalruimte ontwierp Casimir een balie in massief Europees eiken, opgebouwd vanuit zijn onderzoek naar de beeldtaal van het meubel. Vanuit deconstructie als denkwijze herbekijkt hij het meubel niet als vast gegeven, maar als een geheel dat voortdurend kan worden gelezen, ontleed en opnieuw samengesteld. 

De vorm ontstaat uit een ogenschijnlijk gevouwen vlak: een 2D-vel dat zich origami-gewijs plooit tot een driedimensionaal object. De richting van de houtnerven volgt en benadrukt deze beweging. Zo ontstaan verschillende zones en hoogtes die de werking en ontvangst organiseren. 

Het lichte karakter van het vouwen contrasteert met de massa van het materiaal. Door te werken met massief eiken ontstaat een meubel dat lang meegaat en met gebruik een rijke patina ontwikkelt. De balie wordt zo een gelaagd object, waarin ambacht, materiaal en beeldtaal samenkomen en ruimte laten voor interpretatie. 

Casimir is een Belgische meubelmaker en ontwerper met een praktijk van meer dan dertig jaar. Hij werkt exclusief met massief Europees eiken en vertrekt vanuit deconstructie als ontwerpmethode. In zijn atelier ontwikkelt hij meubels waarin ambacht, beeldtaal en materiaal samenkomen, los van trends en met aandacht voor duurzaamheid en tijd. 

In het historische hart van Gent, binnen de muren van Design Museum Gent, is een verwaarloosde stenen koer getransformeerd tot een intieme binnentuin. De drie hoge gevels creëren een schaduwrijke situatie die klimatologisch aansluit bij een mantelzoom, waarin bomen dicht op elkaar groeien in hun zoektocht naar licht. 

Van gevel tot gevel is een doorwortelbare leeflaag in bomenzand aangebracht. Daarin is een cirkel uitgespaard waarin de geselecteerde bomen samen groeien. De omliggende halfverharding is waterdoorlatend, zodat regenwater infiltreert en beschikbaar blijft voor de beplanting. 

 Via evapotranspiratie brengen de bomen water terug in de lucht, wat zorgt voor lokale verkoeling. Zo reageert het project op de klimaatuitdagingen van de versteende binnenstad: het hitte-eiland wordt een koeltebos. 

De ruimte rondom de aanplanting laat beweging, rust en gebruik toe. De steriele koer is een levend microklimaat geworden waarin planten, dieren en mensen samenkomen. 

Bas Smets is een Belgische landschapsarchitect en oprichter van Bureau Bas Smets. Zijn werk ontwikkelt nieuwe stedelijke ecologieën die microklimaten genereren en steden veerkrachtiger maken. Hij combineert ontwerp, wetenschap en onderzoek in internationale projecten, en werkt samen met wetenschappers en artiesten aan innovatieve landschappen die inspelen op klimaatverandering en stedelijke transformatie. 

Rikkert Paauw ontwierp een grote tafel die kan worden opgesplitst in kleinere tafels. Het werk is opgebouwd uit elementen uit afgestoten meubels uit de museumcollectie, aangevuld met materialen uit zijn eigen depot en, waar nodig, nieuwe onderdelen. 

Als geheel vormt het een centrale tafel; los van elkaar functioneren de delen als zelfstandige brasserietafels. Verbindingen en overgangen blijven zichtbaar, zodat ook de veranderlijke opbouw leesbaar blijft. 

De tafel toont Paauws interesse in modulariteit en improvisatie. Het werk laat zien dat je met wat al voorhanden is een nieuwe constellatie kunt maken: niet glad of perfect afgewerkt, maar levendig, bruikbaar en vol karakter. 

Rikkert Paauw (1982, Soest) is een autodidact Nederlands ontwerper, kunstenaar en maker, werkzaam in Brussel en Senarpont (FR). Sinds 2006 werkt hij met gebruikte en lokale materialen. Zijn praktijk vertrekt vanuit hergebruik, improvisatie en aandacht voor context, en resulteert in objecten en ruimtes waarin materiaal, plaats en eerdere arbeid zichtbaar blijven. 

Geïnspireerd door natuurlijke texturen en motieven onderzoekt BOTANICAL PLANTER 01 de dialoog tussen organisch en synthetisch materiaal, maar ook tussen een levend organisme en het museum dat er ruimte voor maakt.

De bloempot biedt plaats aan een plant waarvan de groei de traditionele rol van het museum als plek voor conservering uitdaagt. De plant groeit rond en in de pot, reageert op omgevingscondities, verandert met de seizoenen en kan uiteindelijk vergaan. Ze vraagt ook om zorg, waardoor water geven en onderhoud deel worden van het werk zelf. Keramiek en epoxyhars, bewerkt via processen die geïnspireerd zijn op geologische erosie en oxidatie, gaan hier verder dan louter functionaliteit.

Door tijdelijkheid, afhankelijkheid en onvoorspelbaarheid in het museum te introduceren, creëert BOTANICAL PLANTER 01 een voortdurende wisselwerking tussen de plant, de ruimte en degenen die ervoor zorgen. Zo draagt het bij aan een gedeeld ecosysteem dat wordt gevormd door zowel menselijk als niet-menselijk leven.

* Dit werk werd gerealiseerd in opdracht van Design Museum Gent voor de nieuwe vleugel, in het kader van de samenwerking met ATHENA! Clay Fair, een jaarlijks project van 019, Elke Vanlerberghe (LERRY ceramics) en Design Museum Gent.

Gent Waste Brick  is een circulaire gevelsteen die gebruikt is voor de nieuwe museumvleugel van Design Museum Gent. De steen is gemaakt uit kalk, zand, witte cement en 63% grondstoffen afkomstig van afvalreststromen uit Gent, namelijk gebroken beton en vermalen constructieglas. Hij heeft slechts een derde van de ingebedde koolstofstoot van een typische baksteen. Het is een unieke witte gevelsteen met een bijzondere textuur, een ‘schone’ productie waar geen oven aan te pas komt. Het ontwerpteam koos na een uitgebreid onderzoek voor geperste in plaats van gebakken stenen vanwege hun lagere CO2-impact. Bij de productie worden de grondstoffen gemengd, waarna de stenen worden geperst, uitgehard en gedroogd.

De steen is het resultaat van een goede samenwerking tussen heel wat partners: de architecten ATAMA en Carmody Groarke, de gedelegeerd bouwheer sogent, het onderzoeksteam van Local Works Studio, BC materials als producent en Design Museum Gent. Samen hebben we dankzij een subsidie van Vlaanderen Circulair/OVAM en met de steun van de Stad via sogent een onderzoek opgestart. De wetgeving en de noodzakelijke certificering maakten er een complex traject van. Het toont dat je samen sterker staat én dat je als overheid ook echt de circulaire kaart kan trekken en voor innovatie kan gaan. 

Geproduceerd door: BC materials voor Design Museum Gent en Sogent

Afmetingen: 23 x 11 x 5,5 cm

Materiaal: gebroken beton, verbrijzeld bouwglas, kalk, kalksteenmeel, Lommels kwartszand, wit cement

Productie: Voorjaar 2024 in Het Arsenaal, Gent

Voor de lezingruimte ontwikkelt Chevalier Masson een textiele interventie die de ruimte vormt zonder ze vast te leggen. Partition bestaat uit traplopers uit bestaande voorraden, samengesteld en met de hand verbonden tot een flexibel, dubbelzijdig geheel.  

De structuur kan openen of sluiten en past zich aan verschillende situaties aan — van lezing tot ontmoeting. De dichte wolstructuur en de rug in jute en linnen zorgen voor akoestische demping en een tactiele aanwezigheid. De warme kleuren verwijzen naar menselijkheid en maken de ruimte uitnodigend en zacht. Binnen het concept from earth to sky verschuift de focus hier naar een meer zintuiglijke en omhullende ervaring, waarin textiel fungeert als een direct, lichamelijk leesbare taal. De installatie creëert zo een gastvrije plek om te lezen, te luisteren en samen te komen. 

Chevalier Masson is het Brusselse duo Eric Chevalier en Anne Masson. Als textieldesigners onderzoeken ze al meer dan twintig jaar de relatie tussen materiaal, ruimte en gebruik. Hun werk beweegt zich tussen intieme en collectieve contexten en vertaalt textiel naar ruimtelijke ingrepen die zintuiglijke en sociale ervaringen met elkaar verbinden.

Hoes ontwerpen door Manoeuvre vzw + studenten KASK, La Cambre en LUCA | School of Arts 

Tweedehands lot Catifa 46, gesponsord door Liebaert Textiles.

Tafels en grid Open Structures
 

Voor het Atelier vertrekt ONBETAALBAAR vanuit het principe assemble to disassemble en de maatvoering van OpenStructures. Een houten basisstructuur vormt het vertrekpunt waarop kasten en elementen worden geplaatst, aangepast en opnieuw samengesteld. 

De kasten zijn opgevat als open systemen die kunnen meegroeien met de werking van het museum. Onder- en bovenstructuren wisselen tussen gesloten en open, terwijl draailades en verschuifbare panelen zorgen voor interactie en flexibiliteit. 

De maker- en materialenkast zijn tegelijk object en drager. Ze zijn gemaakt uit circulaire materialen en vormen zo zelf een staalkaart, maar presenteren ook bijkomende materialen die getoond, verplaatst en gebruikt kunnen worden. Zo ontstaat een plek om te ontdekken, te vergelijken en mee te werken. 

De ruimte wordt zo een werkplek in beweging — waar materialen, functies en opstellingen voortdurend kunnen veranderen. 

ONBETAALBAAR is een ontwerp- en maakstudio uit Gent. Het collectief ontwikkelt maatwerkinterieurs en objecten met hergebruikte en circulaire materialen. Vanuit onderzoek en experiment verbinden ze ontwerp, materiaal en gebruik, met aandacht voor esthetiek, duurzaamheid en de volledige levenscyclus van elk project.

After you left, they took it apart brengt keramiek en metaal samen in een dialoog die wordt gevormd door de transformatie van het museum. De bank vertrekt vanuit de bouwwerf van de renovatie van het museum, met zowel de restauratie van de bestaande gebouwen als de bouw van de nieuwe vleugel. De bank verwerkt restmaterialen van de werf—vermalen beton, baksteen, gerecupereerd glas en as afkomstig van voormalige houten elementen van het gebouw—en transformeert bouwafval tot een nieuwe vormentaal.

De texturen, kleuren en vormen zijn gebaseerd op de gelaagde sporen die tijdens de werken aan het licht kwamen, terwijl subtiele schilderachtige kwaliteiten verwijzen naar de verouderende wandtapijten in het museum. Het metalen onderdeel volgt de contouren van de wand in transitie en vangt sporen en toevallige markeringen op die tijdens de restauratie van de oppervlakken werden waargenomen.

Het werk belichaamt principes van circulariteit en hergebruik en verbindt de vernieuwing van het museum met de gelaagde geschiedenis van de plek. Restanten uit het verleden krijgen zo een nieuwe vorm voor de toekomst.

* Dit werk werd gerealiseerd in opdracht van Design Museum Gent voor de nieuwe vleugel, in het kader van de samenwerking met ATHENA! Clay Fair, een jaarlijks project van 019, Elke Vanlerberghe (LERRY ceramics) en Design Museum Gent.